Από τον πλούτο της γλώσσας μας

Η γλώσσα μας, όσο περισσότερο την προσεγγίζεις, τόσο περισσότερο σε κερδίζει, και, ενώ νομίζεις πως την κατακτάς, σε κυριεύει εκείνη, γιατί όχι μόνο δεν σε αφήνει να πλήξεις, αλλά σου επιφυλάσσει διαρκώς εκπλήξεις με τρόπους ποικίλους, μεταξύ των οποίων και το παιγνίδισμα του τόνου. Άλλο η χρονιά, το ένα έτος, και άλλο τα χρόνια. Άλλο τα παραμύθια, άλλο η παραμυθία και άλλο η Παραμυθιά. Σαφώς διαφέρει το τζάμι από το τζαμί, τα χάλια από τα χαλιά, τα κεράσια από την κερασιά…

Ανοίγει η καρδιά και αγκαλιάζει τον κόσμο… Με ανοικτό μυαλό οι άνθρωποι βλέπουν μακριά, έχουν ανοικτούς ορίζοντες και ανοίγουν καινούργιους δρόμους…     Ανοίγουν τα φτερά τα αποδημητικά πουλιά και ταξιδεύουν προς τον τόπο μας… Ανοίγει ο καιρός, ανοίγουν τα δένδρα, τα λουλούδια, ανοίγει η διάθεση και ξανοίγονται οι άνθρωποι στις δουλειές και τη μεταξύ τους κοινωνία και επικοινωνία. Για όλα αυτά τα ανοίγματα αντικαταστάθηκε στη βυζαντινή εποχή η λέξη έαρ με τη λέξη άνοιξη. Πόσο κοντά στη γλώσσα μας είναι το σημαίνον, η λέξη άνοιξη, με το σημαινόμενο, τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής!